Ο νεότερος Μάρτυρας της Εκκλησίας μας Αρχιμανδρίτης πατέρας Φιλούμενος είναι ο κατά κόσμον Σοφοκλής Χασάπης, ο οποίος γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1913 , στην ενορία του Αγίου Σάββα στην Λευκωσία της Κύπρου . Γονείς του ήταν ο Γεώργιος και η Μαγδαληνή Χασάπη ή Ορουντιώτη, οι οποίοι έχαιραν μεγάλης εκτιμήσεως λόγω της τιμιότητάς τους. Ο Άγιος Φιλούμενος καταγόταν από εύπορη πολυμελή οικογένεια, καθώς ο πατέρας του είχε δικό του πανδοχείο και φούρνο, ενώ η μητέρα του είχε αναλάβει την ανατροφή των παιδιών τους. Ο πατήρ Φιλούμενος ήταν δίδυμος αδελφός με τον πατέρα Ελπίδιο (κατά κόσμον Αλέξανδρος). Μυήθηκαν στη ορθόδοξη πίστη από τους ευλαβείς γονείς τους αλλά και από τη γιαγιά του Λωξάνδρα. Με τη δική της καθοδήγηση έμαθαν τα δίδυμα αδέρφια από νωρίς τη ζωή της προσευχής, της νηστείας και της αγρυπνίας , με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σταδιακά στην εν Χριστώ ζωή.
Όπως συνέβαινε και με όλη την οικογένεια, μέσα τους ήταν κυρίαρχη η γνήσια ευλάβεια, ο τακτικός εκκλησιασμός, η νηστεία και η ελεημοσύνη. Ο π. Φιλούμενος και ο π.Ελπίδιος είχαν διακαή πόθο να γνωρίσουν πατερικές μορφές όμοιες με αυτές των βιβλίων που διάβαζαν. Πάντα είχαν μια κλίση στα θεία και τον μοναχισμό. Το Καλοκαίρι του 1927 τα δύο αδέλφια εγκατέλειψαν, το πατρικό τους σπίτι και πήγαν στην Μονή Σταυροβουνίου. Το 1934 ανεχώρησαν από την Κύπρο και μετέβησαν στα Ιεροσόλυμα. Εκεί ο π.Φιλούμενος εγγράφεται στο Γυμνάσιο του Πατριαρχείου. Το 1937 κείρεται μοναχός, από τον τότε Πατριάρχη Τιμόθεο Θέμελη και λίγους μήνες αργότερα χειροτονείται διάκονος. Το 1943 χειροτονείται πρεσβύτερος και έξι χρόνια αργότερα λαμβάνει το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Αποφοιτώντας από τη Σχολή του Πατριαρχείου ο Άγιος Φιλούμενος, παραμένει στα Ιεροσόλυμα όπου υπηρετεί ως μέλος της Αγιοταφικής αδελφότητας, για 45 συνεχή χρόνια.
Σε αυτά τα χρόνια διορίστηκε ως ηγούμενος σε διάφορα προσκυνήματα όπου διακόνησε με πολλή αγάπη το εκάστοτε ποίμνιό του. Πολλοί τον σέβονταν και τον εκτιμούσαν , αφού από πολύ νωρίς απέκτησε τη φήμη ενός εξαιρετικού ιερομονάχου και πνευματικού πατέρα. Χαρακτηριζόταν ως αυστηρός νηστευτής και ακριβής στο θέμα της προσευχής και της τέλεσης των ακολουθιών. Το Φρέαρ του Ιακώβ ήταν το τελευταίο προσκύνημα όπου διορίστηκε στις αρχές του έτους 1979. Εκεί αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες, διότι συχνά φανατικοί Εβραίοι-Σιωνιστές απαιτούσαν από τον ίδιο να αφαιρέσει τις εικόνες και το Σταυρό από το ναό. Πολλές φορές μάλιστα τον απειλούσαν ότι θα τον σκότωναν αν δεν έφευγε από το προσκύνημα, αλλά αυτός είχε πάρει την απόφαση να παραμείνει εκεί ότι και αν συνέβαινε. Στις 29 Νοεμβρίου του 1979, μέρα που η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου μάρτυρος Φιλουμένου ,«άγνωστοι» εισήλθαν στο Φρέαρ του Ιακώβ και επιτέθηκαν στον Άγιο.
Τον σκότωσαν κτυπώντας τον με τσεκούρι στο πρόσωπο, στα χέρια και στα πόδια. Βεβήλωσαν την εκκλησία, και φεύγοντας έριξαν μια χειροβομβίδα καταστρέφοντας το χώρο ολοσχερώς. Την ίδια ώρα, ο Γέροντας Ελπίδιος, ο δίδυμος αδερφός του Αγίου, ευρισκόμενος στο κελί του στη Νέα Σκήτη του Αγίου Ορους, έβλεπε με θαυμαστό τρόπο ολοζώντανο το μαρτύριο του αδελφού του και τον άκουγε να του φωνάζει: «Αδελφέ μου, με σκοτώνουν! Αδελφέ μου, με σκοτώνουν προς δόξαν θεού. Σε παρακαλώ μην αγανακτήσεις! Το σκήνωμα του Αγίου μεταφέρθηκε για νεκροψία και νεκροτομή στο Τελ Αβίβ και παρόλο που είχαν περάσει 5 ημέρες, δεν παρουσίαζε νεκρική ακαμψία αλλά ήταν ζεστό, μαλακό και ευλύγιστο , σαν να ήταν εν ζωή βοήθησε μάλιστα τον γέροντα Σωφρόνιο για να τον ντύσει. Η κηδεία έγινε στο ναό της Αγίας Θέκλας στις 4 Δεκεμβρίου του 1979, παρόντων των Αγιοταφιτών πατέρων ,των συγγενών του Αγίου και πλήθους κόσμου. Η ταφή του μάρτυρος έγινε στο κοιμητήριο της Αγιοταφικής αδελφότητας στην Αγία Σιών. Τέσσερα περίπου χρόνια μετά το θάνατο του Αγίου Φιλουμένου, στις 30 Νοεμβρίου του 1983 αποφασίστηκε από το Πατριαρχείο να γίνει η εκταφή και η ανακομιδή των οστών του.
Κατά την εκταφή το σώμα του μάρτυρος βρέθηκε άφθορο και ευωδιάζον. Αυτό θεωρήθηκε ως άνωθεν επισφράγιση της ένταξής του «εν σκηναίς Αγίων». Όμως ο τάφος κλείστηκε και πάλι και άνοιξε ένα χρόνο αργότερα στις 26 Δεκεμβρίου του 1984 για δεύτερη φορά.. Το σκήνωμά του Αγίου βρέθηκε και πάλι να ευωδιάζει και να διατηρεί μερική αφθαρσία. Τότε, οι Αγιοταφίτες Πατέρες το μετέφεραν σε λάρνακα και το τοποθέτησαν στο Άγιο Βήμα του ναού της Αγίας Τριάδος της Πατριαρχικής Σχολής της Αγίας Σιών. Από το 2008 η λάρνακα με τα οστά του Αγίου έχει μεταφερθεί στον τόπο του μαρτυρίου του, όπου έχει ολοκληρωθεί ο τρίκλιτος ναός της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, του οποίου το ένα κλίτος είναι αφιερωμένο στον Άγιο Φιλούμενο. Τον Άγιο τον ευλαβούνται όχι μόνο οι ορθόδοξοι αλλά και οι Άραβες , ακόμη και οι ετερόδοξοι. Στις 29 Νοεμβρίου του 2009 έγινε η επίσημη Αγιοκατάταξη του Αγίου από την Σύνοδο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Επίσης ο όσιος γέρων Ελπίδιος είχε μία παράλληλη πορεία με τον δίδυμο αδερφό του Άγιο Φιλούμενο, με την διαφορά ότι δεν έφθασε στο μαρτύριο του αίματος, αλλά αξιώθηκε μέσα από την άσκηση, στη μαρτυρία του οσιακού βίου. Έτσι λειτούργησε ως ένας ακόμη σύνδεσμος μεταξύ του Αγιορείτικου και του Ιεροσολυμίτικου Μοναχισμού από την εποχή της σύνδεσης του Άθωνα με την Αγία Σιών.
Ακολουθήστε μας στο Facebook
Ακολουθήστε μας στο Facebook
Δημοσίευση σχολίου