ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ και η Πραγματική του Καταγωγή! Το Παρελθόν!

Στα Γυμνασιακά μας χρόνια, σε πολλούς από εμάς, εκείνο που κυριαρχούσε ήταν η πλάκα. Ίσως ήταν το άγχος, η καταπίεση της εποχής με μια δόση δικής μας ανωριμότητας, πάντως ήταν κάτι που έβγαινε αυθόρμητα, προκαλούσε ανεπανάληπτες κωμικές καταστάσεις και κατέληγε στην τιμωρία των θυτών, δηλαδή σε νουθεσία ή στη χειρότερη περίπτωση σε μια μεγαλοπρεπή αποβολή. Βρισκόμαστε στα 1965 και από την Πλατεία του Αγίου Παύλου, στο Σταθμό Λαρίσης, ξεκινούσαμε 7 – 8 πιτσιρικάδες κάθε πρωί στις οκτώ παρά τέταρτο, για να πάμε στο Δεύτερο. Οι περισσότεροι ήταν μαθητές της πρώτης τάξης, εγώ τότε πήγαινα στη δευτέρα. Φυσικά δεν ήμαστε και τα καλύτερα παιδιά του κόσμου, με τις φωνές μας και καμιά φορά με το τόπι ενοχλούσαμε τους περίοικους. Στην απέναντι πολυκατοικία από το παγκάκι που συναντιόμαστε, έμενε ο γνωστός καρατερίστας ηθοποιός Παναγιώτης Καραβουσιάνος, ο θείος Πανάγος στον «Ηλία του 16ου», αλλά και γνωστός από τη συμμετοχή του σε πληθώρα άλλων ταινιών. Βέβαια, εκτός από τον κινηματογράφο, εκείνη την εποχή έπαιζε και στο Εθνικό Θέατρο. Γύριζε λοιπόν αργά από τις παραστάσεις και φυσικά οι φωνές μας τον ξύπναγαν.

Έβγαινε τότε στο μπαλκόνι του με τα σώβρακα, ψηλός όπως ήταν και με τη στεντόρεια του φωνή μας έλεγε να σκάσουμε. Ο Παναγιώτης Καραβουσιάνος, είναι μια από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ψηλός, σωματώδης, με βροντερή φωνή, δεν περνούσε πότε απαρατήρητος, όσο μικρος κι αν ήταν ο ρόλος του. Παράλληλα υπήρξε ένας σπουδαίος στέλεχος της λυρικής σκηνής, και ένας σπουδαίος βαθύφωνος. Γεννημένος το 1908 στην Αθήνα, σπούδασε στην δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1933. Το 1934 κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο Εθνικό Θέατρο, με το έργο του Σπύρου Μελά "Ιούδας", ερμηνεύοντας τον ρόλο του Μαναχαιμ. Το 1935 πάλι στο Εθνικό εμφανίζεται στο έργο του Τολστόι "Ιβάν ο τρομερός". Το 1937 συνεργάζεται με την Μαρίκα Κοτοπούλη, στην κωμωδία του Σαίξπιρ "Όπως αγαπάτε" στον ρόλο του παλαιστή. Το 1939 επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο με τον "Ριχάρδο Γ' " του Σαίξπηρ. Από το 1940 μεταπηδά στο λυρικό θέατρο, είναι ένας από τους ιδρυτές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ως βαθύφωνος την υπηρετεί μέχρι το 1968 . Εκείνη την χρονιά εκδιώκεται από την Λυρική, ύστερα από απαίτηση του καθεστώτος των συνταγματαρχών.

Στην διάρκεια της καριέρας του εμφανίστηκε μεταξυ άλλων στις όπερες : "Η Νυχτερίδα", η οποία ήταν και η εναρκτήρια παραγωγή του θεσμού,."Μαντάμ Μπαττερφλάι" , "Η απαγωγή από το σεράι" , "Ο Κουρέας της Σεβίλλης", "Τζάννι Σκίκι", "Μανόν", "Μποέμ", "Ναμπούκκο", "Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος", "Η πουλημένη μνηστή", "Μπορίς Γκοντουνόφ", "Τόσκα", "Χοβάντσινα" και άλλες. Επίσης στις οπερέτες: "Στα παραπήγματα", "Η Ολλανδέζα", "Η πριγκίπισσα της Σασσώνος", "Ο βαρώνος ατσίγγανος", "Το ρόδο του Τυρόλου", "Το σπίτι των τριών κοριτσιών", και άλλες . Ενδιάμεσα το 1950 είχε εμφανιστεί μαζί με την Μελίνα Μερκούρη στο έργο "Μικρό καλύβι" του Ρουσεν στο θέατρο Κοτοπούλη. Συμμετείχε σε πάνω από 60 κινηματογραφικές ταινίες, παίζοντας χαρακτηριστικούς ρόλους που ταίριαζαν με την σωματική του διάπλαση. Πρώτη εμφάνιση το 1948 στην ταινία Γιώργου Τζαβέλα "Μαρίνος Κονταρας" , ακολούθησαν μεταξύ άλλων : "Οι Απάχηδες των Αθηνών" (1950), "Δύο κοθώνια στο Ναυτικό" (1952), "Το Σωφεράκι" (1953), "Τζο ο Τρομερός" (1955), "Δολάρια και Όνειρα" (1956), "Η Λίμνη των Στεναγμών" (1959), "Ο Ηλίας του 16ου" (1959), "Ποτέ την Κυριακή" (1960), "Μανταλένα" (1960), "Τα Κίτρινα Γάντια" (1960), "Το Κλωτσοσκουφι" (1960), "Ζητείται Ψεύτης" (1961), "Δέκα μέρες στο Παρίσι" (1962), "Δουλειές του ποδαριού" (1962), "Ο Ιππόλυτος και το βιολί του" (1962), "Πολυτεχνίτης κι Ερημοσπιτης" (1963), "Τρίτη και 13" (1963), "Τυφλά να χει ο Μάρλον Μπράντο" (1963), "Έξω φτώχεια και καλή καρδιά" (1964), "Ο Καταφερτζης" (1964), "Τα 201 καναρίνια" (1964), "Είναι ένας τρελός τρελός τρελός Βέγγος" (1964), "Κάλιο πέντε και στο χέρι" (1965), "Ο Μετανάστης" (1965), "Ο Ουρανοκατέβατος" (1965), "Πράκτορες 005 εναντίον χρυσοποδαρου" (1965), "Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια" (1966), "Οι Κύριες της Αυλής" (1966), "Φιφης ο Ακτυπητος" (1966), "Τι κι αν γεννήθηκα φτωχός" (1967), "Ο Γίγας της Κυψέλης" (1968), "Ο Φιγουρατζης" (1968), και "Ο Άνθρωπος της Καρπαζιας" (1969) που ήταν και η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση.

Το 1940 στρατεύτηκε και πολέμησε στην πρώτη γραμμή του ελληνοϊταλικού πολέμου, όπου παρασημοφορήθηκε με μετάλλιο ανδρείας. Στα χρόνια την κατοχής οργανώθηκε στην εθνική αντίσταση με τις γραμμές του ΕΑΜ. Κατά την διάρκεια της κατοχής, εμφανίστηκε επίσης σε παραστάσεις του θεάτρου του βουνού. Ενώ από το 1945 ως το 1948 ήταν μέλος του θιάσου των Ηνωμένων Καλλιτεχνών . Υπήρξε ένα από τα μέλη του προεδρίου του Συλλόγου Ελλήνων Ηθοποιών, εκπροσωπώντας τους ηθοποιούς της λυρικής σκηνής, στη θυελώδη συνεδρίαση που πήρε την απόφαση της διαγραφής της Ελένης Παπαδάκη και των υπόλοιπων ηθοποιών από τα μητρώα του συλλόγου. Το 1949 εξορίστηκε για περίπου ένα χρόνο στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε μεταξύ άλλων με το Θανάση Βέγγο, έκτοτε τους έδενε μία βαθιά φιλία. Σύζυγος του υπήρξε η ηθοποιός Βιβή Καραβουσιανου έμειναν μαζί ως το 1968, που έφυγε από τη ζωή. Στη συνέχεια και ως το τέλος της ζωής του, διέμενε σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Σταθμό Λαρίσης. Σύμφωνα με μαρτυρίες γειτόνων του χωρίς πλήρη επιβεβαίωση, ο Καραβουσιανος, πιστός στις ιδέες του και πάντα ενεργός στους κοινωνικούς αγώνες, έλαβε μέρος στα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Εκεί κακοποιήθηκε άσχημα απο τις αστυνομικές δυνάμεις. Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1935. Έφυγε από τη ζωή, στα τέλη 1973 σε ηλικία 65 ετών. Από άλλες πηγές, αναφέρεται χρονολογία θανάτου τον Δεκέμβριο του 1974.



Ακολουθήστε μας στο Facebook