ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ και η Πραγματική του Καταγωγή! Το Παρελθόν!

Ο Νίκος Βασταρδής γεννήθηκε στον Πειραιά το 1924 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, του Κάρολου Κουν. Παρέμεινε κοντά στον δάσκαλό του και πρωτοεμφανίστηκε το 1942 στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν. Έως το 1944 εμφανίστηκε στα θεατρικά έργα: «Για ένα κομμάτι γης» του Κόντγουελ, όπου ερμήνευσε το ρόλο του Ντιούντ, «Στέλλα Βιολάντη» του Γρ. Ξενόπουλου, «Χαρούμενα νιάτα» του Πιζέ. Μετά το Θέατρο Τέχνης συνεργάστηκε με το Θέατρο του Λαού και τους «Ενωμένους Καλλιτέχνες» (1945-1946), παίζοντας στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ, στον «Μακρινό δρόμο» του Αρμπούζωφ και στο έργο, Πάνω στα βράχια». Το 1947 συμμετείχε στον θίασο του Γιώργου Παππά και το 1948 στον θίασο Βασίλη Λογοθετίδη. Στη συνέχεια, στράφηκε προς το μουσικό θέατρο, όπου εργάστηκε για αρκετά χρόνια. Το 1953, μάλιστα, συγκρότησε δικό του θίασο οπερέτας, ενώ το 1955 ανέβασε διάφορες επιθεωρήσεις.

Το 1956 επέστρεψε στην πρόζα και ερμήνευσε τον Βοναπάρτη στο έργο του Τσβάιχ «Του φτωχού τ’ αρνί» με τον θίασο Καρούσου – Μαίρης Λεκκού. Από το 1958 έως το 1962 συνεργάστηκε με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Κατράκη και έπαιξε στα έργα «Βασίλισσα Αμαλία» του Ρούσσου (Όθων), Το τέλος του ταξιδιού» του Σέρριφφ (Ίμπερ), «Εμπορος της Βενετίας»του Σαίξπηρ (Βασσάνης), Η δίκη των πιθήκων» των Λώρενς – Λη, «Ατμόπλοιο Τζόαν Ντάνβερς» του Φρανκ Στέητον (πλοίαρχος Ρός), «Οδύσσεια» του Μαν. Σκουλούδη, «Μαριμπέλ» του Μίγελ Μιούρα, «Βαθιές είναι οι ρίζες» των Ντ’ Υσσώ – Γκάου. Από το 1962 έως το 1964 συμμετείχε στον θίασο Έλσας Βεργή και πρωταγωνίστησε στα έργα «Το μπαλκόνι» του Ζενέ, «Η βεντάλια της λαίδης Γουίντερμηρ» του Ό. Ουάιλντ, «Ο φυγάς» του Τεν. Γουίλιαμς. Το 1965, ως συνθιασάρχης με τον Κατράκη και τη Βεργή, περιόδευσε στην Ευρώπη, παρουσιάζοντας αρχαίες τραγωδίες. Την περίοδο 1965-1966 έγινε συνθιασάρχης με τον Κ. Ρηγόπουλο και την Κάκια Αναλυτή. Έπαιξε στο Θέατρο Πορεία στο έργο του Κ. Μπαλ «Αν ο κόσμος μας έβλεπε μαζί». Ακουλούθησαν τα «Ευλαβικό γύναιο» του Σαρτρ στο Θέατρο «Φλωρίντα» με την Τιτίκα Νικηφοράκη, «Ο Τίγρης» του Σήσγκαλ στο Θέατρο Βεργή, «Επιστροφή στις Μυκήνες» του Ευαγγ. Αβέρωφ και «Λεωφορείον ο πόθος» του Τεν. Ουίλλιαμς (Κοβάλσκι), στο Θέατρο Κάβα θίασος Καρέζη, «Θεοδώρα» του Ρούσσου και Κυρία δε με μέλει» του Σαρντού (Ναπολέων), «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Κατράκη (Έντγκαρ) 1971, «Μαυρόλυκοι» του Πετσάλη με το «Εθνικό Θέατρο» στο Ηρώδειο 1971-1972, θίασος Καρέζη, Ασπασία» του Καμπανέλλη (Ανακριτής). Το 1973 περιόδευσε με προσωπικό θίασο στις επαρχιακές πόλεις και αμέσως μετά έπαιξε, σε συνεργασία με τη Νόρα Βαλσάμη, το έργο του Σωβαζόν «Ξενοδοχείο η ευτυχία» στο θέατρο Όρβο. Τον επόμενο χρόνο (1974), ως συνθιασάρχης με την Ερήμου, ανέβασε στο Θέατρο Γκλόρια το έργο του Άλκη Παπά «Σου χαρίζω τη γυναίκα μου». Ακολούθησαν τα Πάμπλο Νερούντα «Δόξα και Θάνατος του Ιωακείμ Μουριέτα» στο Θέατρο Διάνα – 1978, θίασος Παπαγιαννόπουλου – Βασταρδή – Ερήμου, «Σκάνδαλο στην Τράπεζα» του Βερνέιγ – θίασος Ζωής Λάσκαρη, Ρούσσου, Φρύνη» (Ευθείας). Το 1981 έκανε περιοδεία με δικό του θίασο. Το 1982 ίδρυσε το Θέατρο Θεμέλιο, στην οδό Λέσβου, όπου σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα, όπως «Η κυρία με τα κρεμμυδάκια», «Τα διαστημικά χρυσάνθεμα» του Ζίντελ, «Κλειστές πόρτες» του Σαρτρ, Μάκβεθ του Σαίξπηρ, που παίχτηκε και στο «Θέατρο Λυκαβηττού», Ως εδώ σύντροφοι» του Ανδρεόπουλου, Ταξίδι μακριάς μέρας μέσα στη νύχτα» του Ο ‘Νήλ, Ο ιμπρεσάριος της Σμύρνης» του Γκολντόνι, «Προικοθήρας επί Θήρας» του Χατζιδάκη, Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε μερικές ταινίες («Χωρίς συνείδηση», «Ιπποκράτης και Δημοκρατία», «Παύλος Μελάς, ενώ στην τηλεόραση έπαιξε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές («Εν τούτω νίκα», «Ανακριτικό γραφείο», «Πορφύρα και αίμα» ή «Ρωμανός Διογένης, και σε τηλεοπτικές διασκευές θεατρικών έργων. Υπήρξε για πολλά χρόνια καθηγητής υποκριτικής στη Σχολή Γ. Θεοδοσιάδη και το 1992 ίδρυσε δική του Δραματική Σχολή που λειτουργεί στα πλαίσια του Θεάτρου Θεμέλιο. Είναι μέλος του Σ.Ε.Η. (με ημερομηνία εγγραφής 1-3-1943), της Εταιρείας Σκηνοθετών και της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων. Έχει μεταφράσει και διασκευάσει διάφορα θεατρικά έργα. Κόρη του είναι η ηθοποιός και σεναριογράφος Άννα Ανδριανού. Δήλωση για τον θάνατο Νίκου Βασταρδή έκανε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης. Ο θάνατος του αγαπημένου μας συντρόφου και φίλου Νίκου Βασταρδή μας γεμίζει θλίψη. Περπατήσαμε για δεκαετίες μαζί στους δύσκολους δρόμους της ανανεωτικής αριστεράς. Θα τον θυμόμαστε πάντα ως σημαντικό θεατράνθρωπο, ενεργό πολίτη και συναγωνιστή. Στέλνουμε την αγάπη μας στην Έντα και στην Άννα». Νομίζω πως ναι, αν και μέχρι να τελειώσω το λύκειο είχα άλλου είδους σπουδές κι επαγγέλματα στον νου μου. όταν όμως ήρθε η ώρα να διαλέξω πραγματικά τι θα κάνω, ένιωσα ότι το θέατρο ήταν μονόδρομος και ο χώρος του ο μόνος που με εξέφραζε, μια και μεγάλωσα μέσα στη μαγεία του.

Ποιος ο λόγος που δεν πήρατε το επίθετο του πατέρα σας; όταν ήρθε η ώρα να δουλέψω επαγγελματικά, ένιωσα ότι δεν θέλω να με βλέπουν σαν άλλο ένα παιδί ηθοποιού που προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι αντάξιο του πατέρα του. ήθελα μια δική μου καριέρα – τουλάχιστον στο ξεκίνημα. Έτσι «πήρα» ως καλλιτεχνικό το πατρικό επίθετο της μητέρας μου. όμως, ομολογώ ότι εκ των υστέρων το έχω μετανιώσει. Είμαι τόσο περήφανη για τον πατέρα μου, γιατί ήταν μοναδικός άνθρωπος και καλλιτέχνης. Νιώθατε το «βάρος» του ονόματος που κουβαλούσατε; Ναι, φυσικά. άλλωστε, όταν εγώ τελείωνα τη σχολή εκείνος ήταν πολύ γνωστός και διάσημος.



Ακολουθήστε μας στο Facebook