Στο Β’ Νεκροταφείο των Πατησίων, εκεί όπου η σιωπή έχει τον ήχο των αναμνήσεων, βρίσκεται ένα μνήμα που δεν μοιάζει με τα άλλα. Πάνω στο μάρμαρο δεν γράφει μονάχα ημερομηνίες. Δεν αναφέρεται απλώς το όνομα του ανθρώπου, αλλά χαμογελάει η ψυχή του. Η επιγραφή λέει: «Φάτε φάτε… όλα εδώ μένουν». Και πίσω από αυτά τα λίγα, σαρκαστικά λόγια, κρύβεται μια ολόκληρη εποχή. Ένας άνθρωπος. Ένας μύθος. Ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο άνθρωπος που χάρισε γέλιο στους Έλληνες όταν το είχαν ανάγκη όσο τίποτε άλλο, «έφυγε» το 1970, αφήνοντας πίσω του δεκάδες ταινίες, συνεργασίες-ορόσημο με τη Γεωργία Βασιλειάδου και τον Νίκο Ρίζο, και έναν τρόπο υποκριτικής που έδωσε σχήμα στο λαϊκό κωμικό θέατρο και κινηματογράφο. Η κηδεία του είχε γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο, μα η θλίψη ήταν πανελλήνια. Η καρδιά του λαού, που είχε μάθει να γελάει με τα “τσαλιμάκια” του Αυλωνίτη, δάκρυσε.
Σήμερα, τα οστά του βρίσκονται σε οστεοφυλάκιο του ίδιου κοιμητηρίου, αλλά το πνεύμα του είναι παρόν. Όχι μόνο μέσα από τις ταινίες του, αλλά και από αυτή την επιγραφή, που κουβαλά όλη τη φιλοσοφία ζωής του: χιούμορ, ειρωνεία, σοφία. Η απόλυτη υπενθύμιση ότι η ύλη είναι προσωρινή, και το γέλιο, αιώνιο. Η Άννα Φόνσου, η οποία υπήρξε προσωπική φίλη του Βασίλη Αυλωνίτη, είχε βρεθεί μπροστά στο μνήμα του και είχε σταθεί εκεί με σεβασμό και συγκίνηση. «Ήταν ένας ευγενής άνθρωπος, ένας γίγαντας με την καρδιά μικρού παιδιού», είχε πει για εκείνον. Όπως όλοι όσοι τον έζησαν. Όπως κι αυτοί που δεν τον γνώρισαν ποτέ, αλλά γελάνε ακόμη με τους ρόλους του. O Βασίλης Αυλωνίτης ασχολήθηκε εντελώς τυχαία με τον χώρο του θεάτρου. Γεννήθηκε σε πολύ φτωχή οικογένεια και έως τότε έκανε όποια δουλειά έβρισκε πρόχειρη, για να καταφέρει να επιβιώσει. Έτσι, κάποια περίοδο που εργαζόταν ως βοηθός σκηνικών στο θέατρο Έντεν, κάποιοι συνάδελφοί του, θέλοντας να του κάνουν πλάκα, τον έσπρωξαν πάνω στη σκηνή όπου εκείνη τη στιγμή λάμβανε χώρα η παράσταση. Εκείνος, δίχως να σοκαριστεί, ξεκίνησε να «παίζει» -εκτός σεναρίου φυσικά, έχοντας ως συμμάχους το έμφυτο ταλέντο του και το αστείρευτο χιούμορ του, με αποτέλεσμα οι θεατές να σηκωθούν όρθιοι και να τον καταχειροκτροτήσουν!
Έτσι, εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε ένας μεγάλος ηθοποιός! Το επίσημο ντεμπούτο του ως ηθοποιός έγινε λίγους μήνες αργότερα, με το θίασο της Ελένης Ζαφειρίου, στο έργο «Ερωτικές Γκάφες». Το 1931 συμμετείχε σε μία επιθεώρηση στο θέατρο Περοκέ, ενώ εκείνη την εποχή ήταν παντρεμένος με την Πόπη, μία μπαλαρίνα, που συμμετείχε και εκείνη στη συγκεκριμένη παράσταση. Φαινόταν πολύ ευτυχισμένος και ήρεμος. Όμως, λίγες μέρες μετά από την πρεμιέρα, ο Βασίλης Αυλωνίτης άρχισε να δέχεται λουλούδια και ερωτικά σημειώματα από μία θαυμάστριά του. Ο μεγάλος ηθοποιός ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και αποφάσισε να αφήσει τη σύζυγό του και να φύγει για το Παρίσι μαζί με τη γοητευτική ξανθιά χήρα. Το δημοσίευμα της εποχής αναφέρει πως η σύζυγος του έλαβε ένα γράμμα που ανέφερε πως: «Η μοίρα, μου έριξε μπροστά μου μια γυναίκα που με λατρεύει, μια γυναίκα που θα με κάνη μεγάλον, μια γυναίκα που θα με χωρίσει βέβαια από σένα, αλλά θα με υποστηρίξη. Μη ζητήσεις να μάθεις περισσότερα.
Γεια σου για πάντα, Βασίλης. Ξαφνικά μέσα στο θέατρο εισέβαλαν τέσσερις οπαδοί «Βενιζελικών» και ξεκίνησαν να πυροβολούν, ενώ σημάδευαν τον Βασίλη Αυλωνίτη, αφού υπέθεταν ότι κορόϊδευαν τον πρωθυπουργό. Ο μεγάλος ηθοποιός, τελείως από τύχη, έκανε μερικά βήματα πίσω, αφού είδε ότι κάποιοι τον σημάδευαν, σκόνταψε και έπεσε, γλιτώνοντας με αυτόν τον τρόπο τη σφαίρα που προοριζόταν για εκείνον. Δυστυχώς, όμως τη σφαίρα τη δέχτηκε ο 35χρονος τεχνικός Παναγιώτης Μωραΐτης, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή εκεί, στο θέατρο. Το συγκεκρειμένο συμβάν στοίχισε πάρα πολύ στον Βασίλη Αυλωνίτη, αφού δεν μπορούσε να διαχειριστεί αυτό το βάρος που ένιωθε για τον άδικο χαμό του Παναγιώτη Μωραΐτη, ενώ αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που έμεινε μακριά από το θέατρο για κάποια χρόνια.
Δημοσίευση σχολίου