Κινηματογραφικό μυστήριο παραμένει μέχρι και σήμερα το γεγονός ότι ο Βασίλης Λογοθετίδης ο θεατρικός “Ηλίας του 16ου” δεν πρωταγωνίστησε στην ομώνυμη ταινία. Δεν είδαμε ποτέ τον Βασίλη Λογοθετίδη να ενσαρκώνει, όπως συνηθιζόταν, στο πανί τον θεατρικό του ρόλο στον “Ηλία του 16ου”, και μείναμε με την εντύπωση πως ο ίδιος το αποφάσισε. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Βασίλης Λογοθετίδης έχει μεγαλώσει αρκετά και υποθέσαμε ότι δεν επιθυμούσε να δοκιμαστεί μπροστά στον κινηματογραφικό φακό σ’ ένα τόσο απαιτητικό ρόλο. Πρέπει ωστόσο να επισημάνουμε ότι ο Λογοθετίδης είχε «γεννήσει» αυτό τον ήρωα με το τεράστιο υποκριτικό του ταλέντο και είχε γνωρίσει μια άνευ προηγουμένου θεατρική επιτυχία.
Θα περίμενε κανείς ότι ο Φίνος ως ανάδοχος του έργου στον κινηματογράφο θα στρεφόταν αρχικά στον σπουδαίο κωμικό ζητώντας να επαναλάβει στη μεγάλη οθόνη αυτό που με τόση χάρη πέτυχε στη θεατρική σκηνή. Ίσως αυτό περίμενε και ο Αλέκος Σακελλάριος όταν πρότεινε τον Λογοθετίδη για τον ρόλο του Ηλία, ωστόσο η πρόταση προσέκρουσε στην αναπάντεχη άρνηση του Φιλοποίμενα Φίνου. όχι, Αλέκο μου τον Λογοθετίδη. Και γιατί όχι; Είναι ή δεν είναι ο μεγαλύτερος κωμικός μας σήμερα; Μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος κωμικός, δεν αντιλέγω, αλλά είναι κι ο μεγαλύτερος σε ηλικία. Μην κοιτάς στο θέατρο. Εδώ θα χρειαστούμε ένα νέο άνθρωπο, να μπορεί να τρέξει, να σκαρφαλώσει μάντρες, να είναι σπίρτο, να μην κάθεται λεπτό. Φαντάζεσαι τον Λογοθετίδη να τα κάνει όλα αυτά; Είναι μεγάλος άνθρωπος πια.
Όχι, όχι, τον Λογοθετίδη… επέμεινε ο Φίνος. Ο Σακελλάριος έσπευσε να μεταφέρει την άρνηση του κινηματογραφικού παραγωγού στον εμβρόντητο Λογοθετίδη που ονειρευόταν ένα μεγάλο κινηματογραφικό σουξέ. Και τότε ο σπουδαίος αυτός κωμικός φέρεται να αναφώνησε: Μα να μου το κάνει αυτό εμένα ο Φιλοποίμην; Στενοχωρήθηκε πολύ και για καιρό επαναλάμβανε τα ίδια λόγια σε φίλους και συναδέλφους. Όμως ο Φίνος είχε δίκιο. Ο καιρός είναι αδήριτος και στο πέρασμά του, σαρώνει τα πάντα, ακόμα και τις μεγάλες αξίες. Ένας νέος κωμικός ερχόταν να πάρει τη θέση του Λογοθετίδη. Ο Κώστας Χατζηχρήστος. Ο Ηλίας είναι άνεργος σερβιτόρος που ψάχνει για δουλειά. Μένει σε ένα ξενοδοχείο στο οποίο όμως, λόγω ανεργίας, χρωστά 320 δραχμές νοίκια. Αποφασίζει, λοιπόν, να ζητήσει βοήθεια από τον φίλο του τον Βαγγέλη, ο οποίος δουλεύει σε ένα καφενείο, ιδιοκτήτης του οποίου είναι ο τοκογλύφος κυρ-Λάμπρος. Εκεί συναντά τον τρίτο της παρέας τον Θωμά, ο οποίος βρίσκεται στο ίδιο οικονομικό αδιέξοδο μιας και έκλεισε το μαγαζί όπου δούλευε.
Για κακή τύχη και των δυο ο Βαγγέλης έχει και ο ίδιος ανάγκη από 500 δραχμές για να βγάλει από το νοσοκομείο τη γυναίκα του, τη Φώτω, που έκανε εγχείρηση. Ενώ ο Ηλίας κάθεται σκεφτικός στο καφενείο, στο διπλανό τραπέζι κάθονται ο κύριος Ορέστης και η κυρία Αλέκα Κωνσταντινίδη, μανιώδεις χαρτοπαίκτες, και παζαρεύουν ένα μονόπετρο δακτυλίδι μεγάλης αξίας με τον Λάμπρο. Το συγκεκριμένο κόσμημα ανήκει σε μια φίλη τους, τη Λουκία, η οποία λείπει στην Αιδηψό. Στόχος τους είναι να δανειστούν χρήματα από τον Λάμπρο για να παίξουν στο βραδινό καρέ και να ρεφάρουν τη χασούρα των προηγουμένων ημερών.
Τελικά ο Λάμπρος το κρατά ενέχυρο και τους δανείζει για 15 ημέρες 10.000 δραχμές με τόκο 1 χιλιάρικο. Εντωμεταξύ ο Ηλίας παρακολουθεί την όλη συζήτηση. Όταν τελικά επιστρέφουν οι δυο του φίλοι στο καφενείο και το καφενείο αδειάζει από κόσμο, κάθονται και οι τρεις να συζητήσουν για το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται. Τότε ο Ηλίας αναφέρει τα όσα είδε πριν και ο Βαγγέλης τους λέει για τις δουλειές του Λάμπρου και τα κοσμήματα που κρατά ως ενέχυρα ή τα αγοράζει από ανθρώπους που είναι σε ανάγκη. Τους λέει επίσης πως τα κρύβει σε μια αρβύλα και με δισταγμό τους λέει το σχέδιο του με το οποίο οι δυο μπατίρηδες φίλοι συμφωνούν αμέσως.
Ακολουθήστε μας στο Facebook
Ακολουθήστε μας στο Facebook
Δημοσίευση σχολίου