Ο Ανδρέας Συγγρός υπήρξε μια από τις πιο ισχυρές και πολυσυζητημένες μορφές του ελληνισμού του 19ου αιώνα. Επιτυχημένος επιχειρηματίας, χρηματοδότης του ελληνικού κράτους, πολιτικός, αλλά κυρίως φιλάνθρωπος με σφραγίδα, σημάδεψε την εποχή του και κατέκτησε μια διαχρονική θέση στο συλλογικό εθνικό αφήγημα. Θεωρήθηκε ο δεύτερος πιο επιδραστικός άντρας της εποχής του, μετά τον Βασιλιά Γεώργιο Α’. Τα πρώτα χρόνια, η εργασία και η προσωπική ζωή. Γεννήθηκε το 1830 στο Πέρα της Κωνσταντινούπολης και το όνομά του αρχικά ήταν Ανδρέας Τσιγγρός. Προερχόταν από οικογένεια Χιωτών, με πατέρα γιατρό και μητέρα με καταγωγή από τη Σαντορίνη. Αν και οι γονείς του ήθελαν να ακολουθήσει τον δρόμο της Ιατρικής, εκείνος βρήκε νωρίς τον προορισμό του στον κόσμο των επιχειρήσεων. Οι πρώτες του επαγγελματικές εμπειρίες ήρθαν από την Ερμούπολη και την Πόλη, όπου και ξεκίνησε ως βοηθός λογιστή, για να φτάσει σύντομα σε ανώτατες θέσεις και τελικά σε επιχειρηματική ανεξαρτησία. Στη δεκαετία του 1860 στράφηκε προς τον τραπεζικό τομέα και σε σύντομο διάστημα συγκέντρωσε τεράστια περιουσία.
Το 1863 δάνεισε στο ελληνικό κράτος 6 εκατομμύρια δραχμές, ενώ το 1867 μετέφερε το επιχειρηματικό του κέντρο στην Αθήνα. Το 1871, λίγο έλειψε να χάσει όλη του την περιουσία λόγω διεθνούς κρίσης, όμως με θαρραλέες και τολμηρές χρηματιστηριακές κινήσεις κατάφερε να διασωθεί και να συνεχίσει με νέες επενδύσεις, όπως η ίδρυση της Τράπεζας Κωνσταντινουπόλεως. Στην Ελλάδα άφησε έντονο αποτύπωμα και ως χρηματοδότης πολλών μεγάλων έργων, όπως η διάνοιξη της Διώρυγας της Κορίνθου, η σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών-Λαυρίου, η Πανελλήνια Ατμοπλοΐα και η αποξήρανση της Στυμφαλίας. Ήταν παρών σε κάθε μεγάλη οικονομική ή τεχνική πρόκληση της εποχής, αποδεικνύοντας πως για εκείνον η επιχειρηματικότητα ήταν τρόπος ζωής. Ο Συγγρός, όμως, δεν έμεινε μόνο στον επιχειρηματικό κόσμο. Εξελέγη αρκετές φορές βουλευτής, κυρίως στηρίζοντας τον Χαρίλαο Τρικούπη, χωρίς να επιδιώξει ποτέ υπουργική θέση. Το 1887 εκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων, όμως η εκλογή του ακυρώθηκε για διαδικαστικούς λόγους. Η κοινωνική του προσφορά ήταν τεράστια. Οι δωρεές του ξεπέρασαν τα 5 εκατομμύρια δραχμές και αφορούσαν την ίδρυση ή τη στήριξη νοσοκομείων, μουσείων, θεάτρων, ακόμα και υποδομών, όπως η σημερινή λεωφόρος Συγγρού. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα που φέρουν το όνομά του είναι το Νοσοκομείο Συγγρός, το Μέγαρο Συγγρού, σημερινή έδρα του Υπουργείου Εξωτερικών και φυσικά το Κτήμα Συγγρού στην Κηφισιά.
Παρά την αναγνώριση για τη φιλανθρωπία του, δεν έλειψαν και οι επικρίσεις. Ορισμένοι ιστορικοί, όπως ο Γιάννης Κορδάτος, τον χαρακτήρισαν επιτήδειο και αδίστακτο, ενώ άλλοι, όπως ο Σπύρος Μαρκεζίνης, τον παρουσίασαν ως χαρισματικό και ευφυή επιχειρηματία, που ήξερε να ελίσσεται με μαεστρία ακόμα και στα πιο δύσκολα οικονομικά περιβάλλοντα. Ο Ανδρέας Συγγρός «έφυγε» από τη ζωή στις 13 Φεβρουαρίου 1899. Η κηδεία του ήταν από τις πιο μεγαλοπρεπείς που γνώρισε η χώρα, με την παρουσία του βασιλιά, υπουργών και πλήθους κόσμου. Η Ελλάδα θρήνησε τον θάνατό του με κλειστά σχολεία και ματαιωμένες αποκριάτικες εκδηλώσεις.
Το έργο του συνεχίστηκε από τη σύζυγό του Ιφιγένεια Μαυροκορδάτου, με την οποία δεν απέκτησε απογόνους. Η μορφή του, όσο κι αν δίχασε, έμεινε βαθιά χαραγμένη στην Ιστορία ως παράδειγμα ανθρώπου που ήξερε να συνδυάζει πλούτο, φιλοδοξία και προσφορά. Ανδρέας Συγγρός: εθνικός ευεργέτης ή άθλιος κερδοσκόπος; Ήταν μια μέρα σαν σήμερα,13 Φεβρουαρίου του μακρινού 1899. Ο 19ος αιώνας μετρούσε μήνες για να φύγει και η Αθήνα τιμούσε με την πάνδημη παρουσία επισήμων και λαού εκείνον που είχε μόλις «φύγει». Ο Ανδρέας Συγγρός, ο «εθνικός ευεργέτης», έναν χρόνο πριν μπει στα 70 του, αποχαιρέτησε τη ματαιότητα των ανθρωπίνων πράξεων και αποδήμησε εις Κύριον…
Ακολουθήστε μας στο Facebook
Ακολουθήστε μας στο Facebook
Δημοσίευση σχολίου