Έτσι εκείνη την μέρα, που νόμιζα πως θα ’ναι απλώς άλλη μια ήσυχη Τρίτη με καθάρισμα και ήλιο απ’ το παράθυρο, ήρθε το απρόσμενο και ταράχτηκε όλος ο κόσμος μου. Είμαι η Λενιώ. 33. Χωρισμένη εδώ και τέσσερα χρόνια. Ζω μόνη μου στη Σύρο, σε ένα σπίτι με έξι δωμάτια ξενώνες που νοικιάζω σε τουρίστες και μοναχικούς περαστικούς. Έτσι τα βγάζω πέρα. Με καθαριότητα, κόπο και ένα κλειστό χαμόγελο που μαρτυρά ότι έχω μάθει να μη ζητάω πολλά. Μόνο λίγη ησυχία. Ο Παντελής ήρθε να μείνει στο “Μελτέμι”, στο πάνω δεξιά δωμάτιο με θέα στη θάλασσα. Δεν είπε πολλά όταν ήρθε. Μόνο: “Ένα μήνα θέλω. Ήρεμα. Κι έδωσε μετρητά. Ήταν γύρω στα σαράντα. Λιγομίλητος, γυμνασμένος, με ένα βλέμμα που δεν κοιτούσε ποτέ πολύ ώρα —εκτός κι αν του ξέφευγε. Κάπνιζε τσιγάρα χωρίς φίλτρο και είχε φωνή βαριά, σαν παλιό ραδιόφωνο. Εκείνη τη μέρα λοιπόν, είπα να του καθαρίσω. Έλειπε. Το πάτωμα ήθελε σφουγγάρισμα και ο νιπτήρας γυάλισμα. Μπήκα ήσυχα. Όλα τακτοποιημένα, σαν να έμενε γυναίκα εκεί. Έβαλα μουσική στο κινητό χαμηλόφωνα και άρχισα να σφουγγαρίζω. Ώσπου… Τι κάνεις εδώ;” Πετάχτηκα.
Δειτε ολη την ιστορια μου στο βιντεο που ακολουθει
Ακολουθήστε μας στο Facebook
Ακολουθήστε μας στο Facebook
Δημοσίευση σχολίου